Oz - dag 15tm18 - Fraser Island

Na onze Whitsunday cruise hebben we een dagje uitgerust in Airlie Beach. De dag erop ben ik weer achter het stuur gekropen en zijn we in één dag doorgereden naar het ca. 900 kilometer zuidelijker gelegen Hervey Bay. Dat was een flinke afstand. Vooral omdat de hele weg 2-baans was en door diverse dorpskernen voerde. Hervey Bay is de uitvalsbasis voor een bezoek aan Fraser Island en dat was dan ook het reisdoel.

Fraser Island is het grootste 'zandeiland' ter wereld, je vind hier het enige regenwoud dat op zandgrond groeit, prachtige kristalheldere zoetwatermeren, een grote populatie dingo's (wilde honden die afstammen van de Aziatische wolf) en er is de mogelijkheid om met terreinwagens niet alleen het uitgebreide netwerk van 'tracks' door het regenwoud te bedwingen maar ook meer dan 100 kilometer aaneengesloten strand is geschikt om op te rijden. Dat alles (en het luxe eco-resort met zwembad waar we een nachtje hadden geboekt) leek ons wel wat.

Na nog een nachtje te hebben doorgebracht op het vaste land namen we de passagiersboot van 6:45 uur 's ochtends naar het eiland. Toen we de 4x4 Suzuki Jimny hadden opgehaald bij het verhuurbedrijf, zijn we direct (na een snel ontbijtje) het eiland gaan verkennen. Eerst was het nog even wennen om door het rulle zand een bochtig en hobbelig pad door het bos te bedwingen maar ik kreeg al snel de slag te pakken. Vrij snel kwamen we bij een wandelpad van 1,5 kilometer dat door het regenwoud omlaag leidde naar een meertje aan een grote zandvlakte (zie de bovenste foto). Aan het begin van deze wandeling stonden waarschuwingsborden dat je in verband met de dingo's het beste in groepen kon lopen. Sylvia en ik vroegen ons af of 2 mensen ook een groep is maar we besloten de gok te wagen. Oh ja, 'sturdy footwear' dat was ook belangrijk. Slippers zouden die sturdy genoeg zijn? Wij vonden van wel. Na alle gevaren van het bos achter ons te hebben gelaten namen we een frisse duik in het water. Nu maar hopen dat de dingo's er niet met onze kleren vandoor zouden gaan. Die lagen namelijk onbewaakt op het zand aan de oever. Uiteindelijk hebben we trouwens in die 2 dagen op het eiland geen enkele dingo gezien. Misschien omdat we de hele tijd als 'groep' bij elkaar zijn gebleven.

Dan met 80 kilometer per uur rijden over het strand. Dat was op zich niet erg moeilijk (het was eb en het zand was vlak en stevig) maar er waren een paar complicerende factoren: 1. Wij waren niet de enige met voertuigen op het strand en niet iedereen scheen zich even bewust te zijn van het feit dat je hier ook op het strand links moet houden. 2. Niet alle voertuigen waren auto's. Ook vliegtuigen gebruikten het strand als landingsbaan en dus ook goed in je achteruitkijkspiegel blijven kijken of er verkeer van boven achter je aan kwam. 3. Ook mensen en dieren zonder voertuig bevolkten het strand en hoorden door de harde wind en het ruisen van de branding niet dat er een auto aankwam razen. 4. Zo nu en dan stroomde er een riviertje uit het regenwoud dwars over het strand naar zee. Meestal waren het ondiepe stroompjes maar soms gevaarlijk diep als je ze over het hoofd zou zien en er niet langzaam en met beleid door heen manoeuvreerde.

Pas op de 2e dag durfde ook Sylvia het aan om achter het stuur te kruipen en met net een maand haar rijbewijs aan haar off-the-road techniek te gaan werken. Ze heeft overigens keurig alle varanen (grote leguanen) en boomwortels ontweken. Die varanen zochten bij voorkeur de zandpaden op om op te warmen in de zon maar je moest dus goed uitkijken dat je er niet per ongeluk over heen zou rijden. Vaak schoten ze op het laatste moment de struiken of een boom in. Erg jammer dat we niet langer dan 2 dagen op Fraser Island konden blijven... (Martijn)